foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

ปฏิทิน

January 2018
S M T W T F S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

071806
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
879
3584
8080
61049
28496
4632
71806

Your IP: 54.234.45.10
2018-01-20 15:13

 ลิงโง่และลิ่มไม้

Monkey and Wedge


ที่วัดแห่งหนึ่งมีต้นโพธิ์ใหญ่ที่มีฝูงลิงอาศัยอยู่หลายตัว 

วันหนึ่ง ขณะที่ช่างไม้ทำงานเลื่อยท่อนซุงเพื่อซ่อมแซมวัดอยู่นั้น พอถึงเวลาพักกลางวัน ก่อนจะหยุดรับประทานอาหาร ช่างไม้ได้เอาไม้สามเหลี่ยมที่เรียกว่า”ลิ่ม” ตอกใส่รอยผ่าของท่อนซุงไว้เพื่อให้รอยผ่าไม้อ้าออก จะได้เลื่อยต่อง่ายภายหลัง

ลิงซุกชนตัวหนึ่งอยากรู้อยากเห็นว่าลิ่มสามเหลี่ยมคืออะไร จึงปีนขึ้นไปบนท่อนซุงแล้วเอาก้อนหินไปทุบลิ่ม 

ทันใดนั้น ลิ่มก็หลุดออก รอยผ่าของท่อนซุงก็บีบหางลิงไว้อย่างแน่นหนา 

ลิงซุกซนร้องลั่น แล้วพยายามดึงตัวออกจนหางขาดติดอยู่กับท่อนไม้นั้น 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 

การไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้อื่นอย่างไม่เหมาะสม อาจทำให้เกิดผลร้ายมากกว่าผลดี 

Interfering in other people’s business results in more harm than good.

 

        ที่มา :  https://youtu.be/yoOKNMIkvQY

           ดาวน์โหลดนิทาน PDF

 

นิทานน้ำใจ031

@ชุบชีวิตสิงโต

นิทานปัญจตันตระ

พราหมณ์หนุ่มสี่คนเรียนอยู่ในเมืองเดียวกัน สามคนเรียนดีแต่ไม่ค่อยมีสามัญสำนึก ส่วนคนที่สีเรียนไม่ดีแต่มีสามัญสำนึกที่ดี

มาวันหนึ่ง ทั้งสี่สหายตกลงกันว่าจะท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆ เพื่อหาเงินมาเรียนต่อ ตอนแรกคิดจะทิ้งเพื่อนคนที่สี่ไว้เพราะไม่ชอบเรียนหนังสือ แต่ในที่สุดเพื่อเห็นแก่เพื่อน ก็จะไปด้วยกันทั้งสี่คน

ขณะที่เดินทางไปในป่า สหายทั้งสี่เห็นโครงกระดูกสิงโตตัวหนึ่ง อยู่ข้างทาง   พราหมณ์คนที่หนึ่ง พูดว่า “ขอให้เราทดสอบผลการเรียนวิชาคาถาอาคมของพวกเรา ที่นี่มีสิงโตที่ตายแล้วหนึ่งตัว ขอให้เราใช้วิชาที่เรียนมาชุบชีวิตสิงโตตัวนี้ขึ้น”

พราหมณ์คนที่สองและสามเห็นด้วยกับพราหมณ์คนที่หนึ่ง ส่วนคนที่สี่ที่เรียนไม่ดีไม่เห็นด้วย แต่แพ้คะแนนเสียงของคนส่วนใหญ่จึงจำต้องร่วมมือด้วย

พราหมณ์คนที่หนึ่งใช้วิชาคาถาอาคมที่เรียนมานำกระดูกของสิงโตมารวมกัน  พราหมณ์คนที่สองเสกเนื้อและหนังของสิงโต แล้วพราหมณ์คนที่สามก็จะใช้วิชาคาถาอาคมเสกให้สิงโตตัวนั้นมีชีวิตขึ้นมา

พราหมณ์คนที่สี่ที่เรียนไม่ดี เตือนว่า “ระวังนะ ถ้าสิงโตฟื้นคืนชีพขึ้นมา  มันอาจจะกัดกินเราเป็นอาหารก็ได้”

พราหมณ์คนที่หนึ่ง สอง สาม ตำหนิพราหมณ์คนที่สี่ว่า “แกอิจฉาพวกเราละซี่ เพราะแกไม่มีวิชาคาถาอาคมเหมือนเราทั้งสาม”

พราหมณ์คนที่สี่ จึงบอกว่า “ถ้าเช่นนั้น ฉันขอปีนต้นไม้ขึ้นไปดูระหว่างที่เพื่อนทั้งสามใช้วิชาความรู้แล้วกันนะ”

พอพราหมณ์ทั้งสามเสกคาถาครบตามตำรา สิงโตก็คืนชีพขึ้นมา แล้วจับพราหมณ์สามคนกินเป็นอาหาร

เมื่อสิงโตกลับเข้าไปในป่าแล้ว พราหมณ์คนที่สี่ก็ปีนลงจากต้นไม้  เดินกลับบ้านคนเดียว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “คนเก่งอาจเอาตัวไม่รอด”

 จากนิทานปัญจตันตระ The Lion that sprang to life

http://panchatantra.org/imprudence/the-lion-that-sprang-to-life-1.html

https://youtu.be/kqTMrEL59CM

ดาวน์โหลดนิทาน PDF

นิทานน้ำใจ011

 

@ กลยุทธ์ของหมาจิ้งจอก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาจิ้งจอกตัวหนึ่งอยู่ในป่า มันพบช้างตายตัวหนึ่งซึ่งจะกินเป็นอาหารได้หลายวัน  แต่หมาจิ้งจอกนั้นไม่มีฟันแหลมคมเพียงพอ  ที่จะกัดหนังช้างที่หนาเตอะได้  จึงได้แต่เดินวนรอบซากช้าง ขณะนั้นมีสิงโตตัวหนึ่งเดินผ่านมา

หมาจิ้งจอกจึงเข้าไปโค้งคำนับแล้วบอกว่า “ท่านเจ้าป่าที่เคารพ ข้าเฝ้าซากช้างไว้ให้ท่าน ขอเชิญท่านกัดกินตามสบาย” แต่สิงโตตอบว่า “ข้าจะกินเฉพาะสัตว์ที่ฆ่าเองเท่านั้น  ไม่กินสัตว์ที่ตายเองหรือถูกสัตว์อื่นฆ่า เชิญหมาจิ้งจอกกินช้างตามสบายเถิด” แล้วสิงโตก็เดินผ่านไป

ต่อจากนั้นมีเสือโคร่งตัวหนึ่งเดินผ่านมา หมาจิ้งจอกไม่ชอบเสือโคร่งคิดจะหลีกเลี่ยงไปเสีย จึงเข้าไปบอกเสือโคร่งว่า “ช้างตัวนี้เป็นของสิงโตที่ให้ข้าเฝ้าไว้ ประเดี๋ยวสิงโตจะกลับมา” พอเสือโคร่งได้ยินวามีสิงโตอยู่แถวนี้ ก็เกรงกลัวไม่อยากไปยุ่งด้วยจึงตอบว่า “ถ้างั้นฉันไปหากินที่อื่นดีกว่า”

หลังจากนั้นก็มีเสือดาวที่ตัวเล็กแต่มีเล็บและฟันอันแหลมคม เดินผ่านมา หมาจิ้งจอกเข้าไปบอกว่า  “เสือดาวน้องรัก เราไม่ได้พบกันนานมาแล้ว พี่มีรางวัลจะให้น้อง เชิญมากินช้างตัวนี้ที่สิงโตฆ่าไว้ พี่จะคอยดูต้นทางให้” เสือดาวเชื่อหมาจิ้งจอก จึงกระโจนเข้ากัดฉีกหนังช้าง จนเห็นเนื้อข้างใน เตรียมจะกัดกิน ทันใดนั้นหมาจิ้งจอกร้องว่า “สิงโตมาแล้ว หนีเร็ว” เสือดาวตกใจกระโดดหนีสุดชีวิต หมาจิ้งจอกจึงได้กินเนื้อช้างที่เสือดาวลอกหนังไว้

ขณะนั้นมีหมาป่าอีกตัวหนึ่งจะขอเข้ามากินเนื้อช้างด้วย หมาจิ้งจอกส่งเสียงขู่แล้ววิ่งไล่กัด จนหมาป่าหนีไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  “จงโค้งคำนับผู้ที่เหนือกว่า  หลีกเลี่ยงผู้ที่ไม่พอใจ  ให้รางวัลผู้ที่ด้อยกว่า และต่อสู้กับผู้ที่มีกำลังเท่าเทียมกัน”

 

 

จากนิทานปัญจตันตระ  The Jackal’s Strategy

ที่มา http://www.talesofpanchatantra.com/shortstories_jackal_strategy.php

 

     ดาวน์โหลด นิทานPDF