foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

ปฏิทิน

January 2018
S M T W T F S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

071845
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
918
3584
8119
61049
28535
4632
71845

Your IP: 54.234.45.10
2018-01-20 15:18

นิทานน้ำใจ111....

 

อีสป225 คนขี้เหนียวกับทองคำ TheMiser and his gold..

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว   มีชายขี้เหนียวคนหนึ่งขายทรัพย์สินในบ้านของตัวเองจนหมด  นำไปซื้อทองคำแล้วขุดดินฝังไว้ริมกำแพงในสวนข้างบ้าน  โดยเขาจะไปขุดตรวจดูทุกวันตอนเช้าว่าทองคำของเขายังอยู่ครบหรือไม่เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงคนหนึ่งเห็นชายขี้เหนียวเดินไปในสวนบ่อยๆ จึงแอบดู แล้วรู้ว่าชายขี้เหนียวฝังทองคำไว้ในสวน จึงแอบเข้าไปตอนกลางคืน เพื่อขุดขโมยทองคำไปเช้าวันต่อมาเมื่อชายขี้เหนียวกลับมาดูในสวนอีกครั้ง ก็พบว่ามีร่องรอยการถูกขุด และทองคำของเขาได้หายไปแล้ว เขารู้สึกเสียดาย ไม่รู้จะไปตามหาทองคำคืนได้ที่ไหน ได้แต่นั่งดึงผมตัวเองและร้องไห้เสียงดัง   เพื่อนบ้านอีกคนหนึ่ง จึงเข้าไปปลอบโยนและสอบถามจนรู้เรื่องราว  แล้วบอกว่า “ เพื่อนเอ๋ย  อย่าเสียใจไปเลย  จงไปหาก้อนหินมาสองสามก้อนแล้วฝังดินไว้ในหลุมเก่า  แล้วคิดว่า ก้อนหินนั้นคือทองคำที่ยังอยู่เหมือนเดิม   แล้วเพื่อนก็จะมีความสุขแล้วการกระทำเช่นนี้ ก็ไม่ต่างกับตอนที่ทองคำของเพื่อนยังไม่ถูกขโมยหรอก เพราะถึงอย่างไร เพื่อนก็ไม่ได้เอาทองคำไปใช้แม้แต่นิดเดียว  ได้แต่เอามาซ่อนไว้แล้วดูด้วยตาเท่านั้นเอง ”

   นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1. ความมั่งคั่ง และเงินทองทรัพย์สินมากมายเพียงใดที่เราไม่ได้ใช้มัน…ก็เหมือนกับเราไม่เคยมี

2. ค่าของเงินที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่อยู่ที่การมีเงิน…แต่อยู่ที่การใช้มันอย่างชาญฉลาด

นิทานนี้เป็นนิทานโบราณของกรีก อายุหลายพันปี ที่อีสปนำมาเล่าต่อ แล้วมีการแปลต่อเป็นหลายภาษาทั่วโลก  

    ที่มา   https://en.wikipedia.org/wiki/The_Miser_and_his_Gold

         ดาวน์โหลดนิทาน PDF

          

นิทานน้ำใจ008

 

€044 กบเลือกนาย

 

The Frogs Who Desired a King

 

นิทานอีสป

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ในบึงใหญ่ อย่างอิสระ และมีความสุขเรื่อยมา ต่อมามีกบตัวหนึ่ง ออกความคิดเห็นขึ้นมาว่า “พวกเราน่าจะมีความสุขมากกว่านี้นะ” 

 

กบอีกตัวหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นมาว่า " เออ..ใช่แล้ว คงเป็นด้วยเพราะพวกเรานั้นขาดนายผู้ปกครอง และสั่งสอน นั่นเองแหละ " 

 

พวกกบเหล่านั้นจึงประชุมกัน แล้วลงมติด้วยเสียงส่วนใหญ่ตามระบอบประชาธิปไตย ให้ไปขอนาย มาจากเทวดา เพื่อที่จะได้ให้มาออกกฎข้อบังคับ ให้รางวัลผู้ที่ทำความดี และลงโทษผู้กระทำความผิด “เทวดากล่าวว่า “เท่าที่เป็นมาและผ่านมาพวกกบก็มีความสุขและก็สบายกันดีอยู่แล้วมิใช่หรือ? " แต่พวกกบเหล่านั้นก็ยังคงเฝ้าชุมนุม เรียกร้องขอนายจากเทวดาอยู่ไม่ยอมหยุด

 

เทวดาทนฟังคำพูดอ้อนวอนของกบทั้งหลายไม่ได้ จึงโยน ท่อนไม้ลงมา และกล่าวด้วยเสียงดังอย่างฟ้าผ่าว่า " นี่คือนายของพวกเจ้า "

 

ต่อมาไม่นาน มีกบตัวหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนท่อนไม้นั้น กบตัวอื่น ๆ ก็ตามขึ้นมา แต่ท่อนไม้ ก็เฉยไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง พวกกบเลยขึ้นไปขย่ม กระโดดและถีบเจ้านายเสีย เป็นว่าเล่นเลยทีเดียว แต่เจ้านายก็ยังเฉยอยู่ เหมือนเดิม

 

และแล้วพวกกบ จึงประชุมกันแล้วลงมติตามระบอบประชาธิปไตยให้ไปหาเทวดาอีกครั้ง แล้วบอกกับเทวดาว่า “นายท่อนไม้ ไม่ทำอะไรเลยทำเป็นตำรวจ จ่าเฉย ตลอดเวลา " กบร้องเรียน " โปรดส่งนายใหม่ที่เป็นผู้มีอำนาจอย่างแท้จริงมาให้พวกเราเถิด "

 

เทวดาเมื่อได้ฟังดังนั้นจึงรำคาญ และส่งนกกระสาลงมาตัวหนึ่ง "

 

นกกระสานายใหม่ ใช้ปากอันแหลมยาวจับกบกิน ทีละตัวจนหมดฝูง

 

 

 

เรียบเรียงจากเรื่อง  The Frogs Who Desired a King

 

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Frogs_Who_Desired_a_Kinghttps://youtu.be/deh2ZbWCMXA

ดาวน์โหลดนิทาน PDF

นิทานน้ำใจ052

€204 เศรษฐีกับช่างฟอกหนัง

A Richman and a Tanner

ช่างฟอกหนังคนหนึ่งได้เข้าไปทำงานอยู่ใกล้บ้านเศรษฐีและได้นำหนังสัตว์ต่างๆ เข้ามาฟอกด้วย ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นฟุ้งกระจายไปทั่วเศรษฐีทนไม่ไหวกับกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยจึงเรียกช่างฟอกหนังเข้ามาพบและกล่าวว่า “ข้าว่าเจ้าย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเถิด เพราะพวกข้าไม่สามารถทนกับกลิ่นที่รุนแรงเช่นนี้ได้”เมื่อช่างฟอกหนังได้ฟังเช่นนั้นก็ปฏิเสธและขออยู่ในที่แห่งนี้ต่อ โดยให้เหตุผลว่า “ข้าต้องทำงานให้เสร็จ เพราะหนังสัตว์ที่กำลังฟอกอยู่นี้จะถูกนำไปตัดเย็บเป็นเครื่องนุ่งห่มอย่างดีของพระราชินี”เมื่อเศรษฐีได้ฟังคำตอบเช่นนั้นจึงอนุญาตให้ช่างฟอกหนังอยู่ทำงานต่อจนเสร็จหลายเดือนผ่านไปช่างฟอกหนังก็ทำงานเสร็จ และกำลังจะย้ายออกไปตามคำสัญญา แต่เศรษฐีกลับเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าอยู่ทำงานที่นี่ต่อไปเถอะ เพราะทุกคนในบ้านของข้าเริ่มคุ้นเคยและชักจะชอบกลิ่นการฟอกหนังของเจ้าแล้วล่ะ”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: “ระยะเวลาอาจทำให้เราคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: “ระยะเวลาอาจทำให้เราคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป”

ที่มา https://youtu.be/mt9JR4eik-k

 

      https://youtu.be/RG0OWEHePyM

ดาวน์โหลด นิทานPDF